Hey,

 

Mijn naam is Martijn en ik heb autisme. Dit is mijn verhaal:

 

Autisme is bij mij geconstateerd toen ik al in de 40 was, inmiddels al een paar jaar geleden. Er vielen heel veel puzzelstukjes op hun plaats, dus aan de ene kant ben ik best blij dat er een heleboel duidelijk is.

 

Maar aan de andere kant vind ik het heel erg jammer dat er vroeger niet iets beter is opgelet of naar gekeken was. Ok, ik moet toegeven dat iedereen er toentertijd veel minder vanaf wist dan nu, maar toch.... Uiteindelijk heb ik dus besloten om gesprekken aan te gaan met hulpverleners en vanuit daar met psycholoog en psychiater. Toen eenmaal het hoge woord eruit kwam, was er dus ook wel opluchting.

 

Altijd al het gevoel hebben anders te zijn dan anderen, maar ook naarmate ik ouder werd juist ook anders willen zijn in veel opzichten. Als ik het heel gechargeerd moet zeggen dan ging ik rechts als iedereen linksaf ging. Dan had ik nooit zin om met de meute mee te lopen die netjes als een grote kudde maar achter elkaar aan liepen. Als iedereen zo'n beetje hetzelfde merk kleding droeg, wilde ik iets hebben wat niemand anders had! En misschien waren dat al bepaalde "roepen" om aandacht te krijgen en anderen te laten zien dat ik anders was, dat er op een bepaalde manier meer en intensiever aandacht aan mij besteed had moeten of kunnen worden.

 

Er is niemand die mij hoeft uit te leggen hoe frustrerend het is als je niet gehoord word, als je niet begrepen word en als het moeite kost om aan anderen iets uit te leggen, maar ze begrijpen het niet. Ik heb het meegemaakt met mijn eigen familie die mij niet willen en/of kunnen begrijpen. Er is zo vaak geprobeerd om uit te leggen aan hun hoe het is voor mij om op deze manier door het leven te gaan. Om op deze manier tegen de wereld aan te kijken, het niet snappen hoe en waarom alles gaat en werkt zoals dat voor 80% van de mensen normaal is. Zelfs mijn vriendin, die ik nu bijna 8 jaar geleden heb ontmoet, heeft diverse pogingen gedaan om uit te leggen aan mijn familie hoe het gaat met mij, hoe het werkt of soms niet werkt in mijn hoofd, maar ze willen het niet begrijpen.

 

Ja, ik zeg ze "willen" het niet begrijpen. En dat zeg ik, omdat op zoveel manieren en op zoveel momenten is geprobeerd hun te vertellen hoe het zit. Het is haast onmogelijk dat iemand het dan niet kan begrijpen, dus ze willen het niet. Zij leven hun leven op een bepaalde wijze die volgens hun de juiste is, maar als iemand op een andere manier door het leven gaat, dan is dat voor hun kennelijk niet te bevatten. Zelfs niet als het hun bloedeigen zoon of broer is. En dat doet pijn, want alles heeft ertoe geleid dat er nu al een hele tijd geen contact meer is.

 

Gezien worden als het zwarte schaap, omdat je in de ogen van anderen dingen niet goed doet, dingen anders doet, je leven heel anders leeft dan zij doen. Ik zal de eerste zijn om toe te geven dat ik fouten heb gemaakt, dat ik vroeger veel dingen niet goed heb gedaan, maar ik ben wel van mening dat als er ook maar een beetje meer geïnteresseerd gekeken zou zijn naar het waarom, dat er dan nu veel meer begrip zou zijn. Daar is door mijn familie nooit de moeite voor genomen, echter aan de andere kant (ik ben dus nu 47!) word er door hun nog steeds aan het verleden vastgehouden en dan met name de fouten die ik allemaal gemaakt heb. Of het nou letterlijk werd gezegd of niet, er hangt al ontzettend lang die deken over alles heen dat zij dat maar niet willen loslaten.

 

Mijn eigen (jongere) broer vond het nodig om 30 jaar lange frustratie die hij blijkbaar had ten opzichte van mij, er een tijd geleden uit te gooien. Dit deed hij aan de telefoon, niet eens persoonlijk. En ja, dat kwam hard aan juist, omdat er al zo vaak geprobeerd was om ook hem dingen uit te leggen. Ik heb volgens hem niets bereikt in het leven, want nooit een vaste baan gehad, nooit een koophuis, nooit huisje-boompje-beestje.... Zie je? Daar gaan we weer, het "volgens het boekje leven" dat voor heel veel mensen de enige juiste manier is om door het leven te gaan. Maar oh oh als je anders bent, anders doet en dingen niet zo zwart-wit ziet zoals zij dat doen.

 

Ik vind wel degelijk dat ik een heleboel bereikt heb in mijn leven. Zo heb ik ontzettend veel gewonnen met tennissen, mijn sport. Toernooien gewonnen en zelfs 2 keer regionaal kampioen. In mijn tienerjaren de beste van de club geworden en dat zo'n 17 jaar later nog een keer gepresteerd! Met tennis kon ik me altijd afsluiten voor alles en me helemaal focussen op het spelletje.

 

Nee, ik heb nooit een vaste baan gehad en nee een koophuis heeft er al helemaal nooit ingezeten, maar betekent dat automatisch dat je het niet goed doet? Ik vind zeker van niet. Sterker nog, en dat is niet om mezelf een schouderklopje te geven maar, ik denk dat het misschien nog wel knapper is om alles voor elkaar te boxen zoals ik dat heb gedaan en nog steeds doe en moet doen.